De eerste dagen moesten wij in de buurt van Cotonou blijven, omdat wij daar verschillende afspraken hadden, zoals bij de Ned. Ambassade en het St. Luc Ziekenhuis. Wij verbleven bij Père Dorothée in een missiepost van Mesics Afrique in Allada. Dit adres hadden verkregen van een medewerker van DHIN, die daar het jaar daarvoor was geweest. We werden allerhartelijkst ontvangen door de Père. Op de zaterdag moesten we geld gaan wisselen, maar dat kon alleen maar in Cotonou. Na het wisselen zijn we met een klein bootje een groot meer overgestoken naar Ganvié, een palendorp, dat helemaal in het water staat. Dit bezoek was zeer de moeite waard. Er stond zo hier en daar een waterorchidee in bloei

Na ons bezoek op maandag aan de ambassade en het St. Luc Ziekenhuis, zijn we op dinsdag op weg gegaan naar Kandi, dat ruim 650 km. vanaf Cotonou ligt. We zijn ’s morgens om 6.00 uur gaan rijden en waren voor het donker in Kandi.

De container was inmiddels op het Ziekenhuisterrein aangekomen, maar kon pas donderdagmorgen geopend worden. De douane moest daarbij aanwezig zijn. We hadden hulp van mensen uit het ziekenhuis om de spullen naar binnen te sjouwen en later om ons te helpen met schoonmaken. We zijn direct aan de slag gegaan om alle spullen daar te krijgen, waar ze nodig waren. Er moest nog heel veel worden schoongemaakt. Ook waren er overal stopcontacten nodig, wateraansluitingen en ook de timmerman had veel werk bij ons om alles zo te maken als nodig was. Iedereen ging in zijn eigen kamer aan de slag. Wim hield zich bezig met de inrichting van de tandartskamer, Bram met het tandtechnisch laboratorium, Anneke met de keuken en het magazijn en Gerrit zorgde ervoor, dat alle apparatuur werd aangesloten en werkte. Alles werd door iedereen aangepakt. Zo heeft Wim alle tl-lampen opgehangen, Bram de techniektafels in elkaar gezet en Gerrit de compressors in de gang en op zolder geïnstalleerd. Nadat er planken in het magazijn waren gemaakt, kon Anneke alle spullen in het magazijn uitzoeken en neerzetten. Nadat Bram overal de kastjes had opgehangen, kon Anneke ook in de keuken de kastjes in gaan ruimen. Al vanaf de dag, dat de container geopend werd, kwamen er heel veel mensen langs (uit nieuwsgierigheid) om te zien wat we hadden meegebracht en wat de bedoeling nu eigenlijk was. Er is een verslaggever van de radio gekomen voor een interview, een journalist van een landelijke krant en tenslotte een reporter van de landelijke tv, die een paar dagen bezig is geweest om een reportage te maken. Deze reportage is op landelijke tv uitgezonden.

’s Avonds kwamen er veel mensen langs om ons te begroeten, vooral Anneke, die hier heel veel mensen kende. We werden bij verschillende families te eten gevraagd en dat was erg leuk en lekker. De mensen waren bijzonder hartelijk en waren vereerd als je hun uitnodiging aannam. We wilden af en toe naar huis mailen of bellen, maar dat was niet zo gemakkelijk.

Anneke had van de vrouwenorganisatie NBvP, Vrouwen van Nu, een groot geldbedrag meegekregen voor het Micro-krediet. Zij heeft dit in het Eigen Huis van de vrouwenorganisatie Fitila overhandigd. Bram heeft daar foto’s van gemaakt. Dit bedrag was bestemd voor alle drie de vrouwenorganisaties in Kandi. Fitila had een jaar eerder een groot bedrag van de “Vrienden van Kandi” gekregen voor een cursus om kariteenoten te leren verwerken tot lichaamscrème en zeep. Anneke had de opdracht om te gaan kijken hoe het met dit project was gegaan. De dames van Fitila hebben haar de verschillende stadia van verwerking daadwerkelijk laten zien, zodat zij thuis de foto’s kon laten zien.

Anneke en Bram werden ook uitgenodigd op het College CSPAM (Kandi). Dit College had in november een labtop en een beamer ontvangen om de lessen beter te kunnen uitvoeren. Inderdaad leren de leerlingen, die naar dit college gaan, heel veel dingen, die goed van pas kunnen komen, zoals informatica, Engels enz. De labtop en beamer zijn een welkome aanvulling voor de lessen.

Tijdens ons eerste weekend in Kandi hebben we de zaterdag gewoon gewerkt in het Ziekenhuis, omdat we al een paar dagen achter liepen. Zondagmorgen zijn we vroeg naar het Camp de Peulh gegaan om de authentieke wijze van leven in ronde hutten te zien. We zijn te voet door de katoenvelden gelopen en hebben onze ogen uitgekeken hoe moeders op een houtvuurtje ’s morgens pap zaten te koken en hoe mooi ze waren aangekleed.

De volgende week moesten wij heel hard opschieten en doorwerken in het gebouwtje van het tandheelkundig centrum. Ook hadden wij die week de nodige vergaderingen met de burgemeester, de tandarts en een voorlichtingsmiddag over het “Fit for school” project op de scholen met de schoolhoofden. Wim en Anneke hebben een pilot-school bezocht, waar het project zal starten. Wim had besloten, dat de opleiding voor Dental-assistent voorlopig werd uitgesteld, vanwege het ontbreken van de continuïteit van tandartsen. Hiervoor in de plaats gaat de tandarts zich bezighouden met schooltandverzorging, als aanvulling op het “Fit for School”project ( een project om leerlingen aan te leren om dagelijks op school hun tanden te poetsen en hun handen te wassen). De opleiding voor tandtechnici gaat gewoon door en we hebben de Gemeente gevraagd om voor 4 leerlingen te zorgen. De burgemeester vond het heel jammer, dat de opleiding voor dental-assistent niet doorging. Aan het eind van de week was de tandartsenkamer klaar en kon Wim gaan beginnen met inventariseren. De keuken begon nu ook op een Nederlandse keuken te lijken met warm water en een werkend (buta) gasstel.

Het laatste weekend hebben we een aantal interessante plaatsen bezocht. We zijn zaterdag al vroeg op weg gegaan naar Malanville, waar we eerst de rijstvelden hebben bezocht en de Niger hebben gezien. Aan de overkant van de Niger, begint het land Niger. Daarna zijn we naar de grensbrug tussen Niger en Bénin gegaan en we zijn een stuk de brug op gelopen. Tenslotte hebben we de Afrikaanse markt in Malanville bekeken. Dit is de grootste Afrikaanse markt in de hele regio, waar nauwelijks blanken komen. Het is een hele belevenis om dit te kunnen ervaren. Op zondag hebben we twee katoenfabrieken in Kandi bezocht. (In de omgeving van Kandi wordt heel veel katoen verbouwd). Het was een leerzaam bezoek om te zien hoe de katoen wordt verwerkt en verpakt voor de export.

De laatste week was een drukke week om alles klaar te krijgen. We hebben nog gauw gordijnen laten maken om als zonwering te dienen. We hebben borden van het tandheelkundig centrum laten maken en die hebben we laten ophangen. In alle ruimten moesten ook nog de vloeren worden geboend en gedweild. Er moesten onderhoudsprotocollen gemaakt worden en in het tandtechnisch laboratorium, de keuken en het magazijn moest er ook geïnventariseerd worden. Alles moest tenslotte ook nog worden vertaald. We hebben een overdrachtsacte (acte de conduite) van het tandheelkundig centrum gemaakt en vertaald om de inventaris officieel over te kunnen dragen aan het ziekenhuis. Er moest een bankrekening worden geopend voor het storten van de salarissen van de leerlingen en ook de prijzen van de protheses moesten nog worden besproken met de directeur van het ziekenhuis.

’s Avonds zijn we weer teruggevlogen naar Amsterdam.